Femke werkt al jaren als operatieassistent op de OK van St Jansdal. Meestal staat ze naast de operatietafel, onderdeel van een team dat precies op elkaar is ingespeeld. Een paar jaar geleden kwam ze zelf als patiënt op de OK terecht. Eerst voor een operatie aan haar voet, later nog eens aan haar knie.

“Dat is wel gek,” zegt ze. “Dit is de plek waar ik dagelijks werk. En dan lig je ineens zelf in dat bed, op weg naar de OK.” Ze moet er nog een beetje om lachen. “Ik had echt zoiets van: ik kan toch gewoon zelf naar de operatiekamer lopen?”

De stap naar de orthopeed

Tijdens het sporten schoot Femke haar knie naar binnen. In eerste instantie leek het mee te vallen, dus ze liep er nog een tijd mee door. “Tot ik er weer doorheen ging en dacht: nu moet ik er echt naar laten kijken,” vertelt ze.

Omdat ze in St Jansdal werkt, liep ze makkelijk even naar orthopeed Pieter Lammers met de vraag of hij wilde meekijken. “Dat is het voordeel van hier werken. Daarna heb ik mezelf via de huisarts netjes laten verwijzen.”

Het officiële consult voelde even anders. “Je zit ineens als patiënt tegenover je collega,” vertelt ze. “Maar het gesprek was goed en duidelijk. Ik werd echt meegenomen in wat er aan de hand was.” Uiteindelijk bleek haar voorste kruisband afgescheurd te zijn. Niet lang daarna lag de keuze voor een operatie vast en werd het traject in gang gezet.

Vertrouwd in de Focuskliniek

Binnen de Focuskliniek Orthopedie wordt veel gewerkt met vaste teams op de OK. Ze sprak vooraf collega’s aan die die dag werkten. “Ik vond het prettig te weten wie erbij waren”, vertelt ze.

In eerste instantie werd uitgegaan van ruggenprik, zodat ze via de camera had kunnen meekijken met de operatie. “Dat technische stuk, zien wat er gebeurt op het scherm, dat vind ik in mijn werk juist zo interessant.” Uiteindelijk werd in goed overleg op de OK toch gekozen voor algehele narcose. “Dat was even schakelen, maar dat was op dat moment gewoon het beste.”

 

Herstel thuis en op het werk

Na de operatie ging ze met een rustig gevoel naar huis. Ze had zich thuis al goed voorbereid op het herstel. “Ik had thuis een home gym ingericht met fitnessapparaten, zodat ik rustig kon opbouwen,” vertelt ze. De informatie vanuit het ziekenhuis voelde daardoor vooral als een logische aanvulling. “Het sloot eigenlijk mooi aan op wat ik al had uitgezocht,” zegt ze met een knipoog.

De revalidatie verliep stap voor stap, ook op het werk. “Je begint rustig en kijkt wat gaat. En als iets nog niet lukt, dan kijk je samen wat wel kan. Dat is hier eigenlijk heel normaal,” vertelt ze. Langzaam kwamen de eerste momenten waarop ze merkte dat het beter ging. “Dan denk je ineens: hé, dit lukt weer. En het leuke was dat ik dat ook gewoon aan Pieter kon laten zien op het werk. Kijk, dit kan ik weer.”

 

Van twee kanten ervaren

Femke twijfelde geen moment om haar operatie in St Jansdal te laten doen. “Ik heb het hier van twee kanten ervaren, als collega en als patiënt. Dat maakt dat je precies ziet hoe het werkt. Ik zou het zo weer hier doen, al hoop ik natuurlijk dat het niet nog eens nodig is.”

Ze kijkt terug op hoe dat voor haar voelde in de aanloop naar de operatie. “Binnen het team werken we vaak als een geoliede machine. We hebben aan een paar woorden genoeg, zo goed zijn we op elkaar ingespeeld. Dat zie je als patiënt niet tijdens de operatie, maar ik weet het als geen ander. Daardoor ging ik zelf ook met vertrouwen de operatie in. Juist daarom durf ik te zeggen dat je hier in goede handen bent,” vult Femke aan. “Dat is niet iets wat je alleen als patiënt ervaart, maar ook wat je ziet als je hier zelf werkt en rondloopt.”